رد‌ پای شعر

رد‌ پای شعر

پشت هر غصه من رد پایی از تو هست
رد‌ پای شعر

رد‌ پای شعر

پشت هر غصه من رد پایی از تو هست

بر دیده نشیند انکه از دیده برفت



چشم از اشک بنالم:ای وای
سهم من اینهمه بیتابی بود؟
سهم من بود که با چشمانت
طرح یک عشق بکارم در قلب؟

چه دروغی است که با خود گویند:
"از دل برود هر انکه از دیده برفت"
بنده در قالب یک شعر بیان میدارم:
"بر دیده نشیند انکه از دیده برفت
                     

وه چه بی گناه گذشتی

وه چه بیگناه گذشتی نه کلامی نه سلامی
 نه نگاهی به نویدی نه امیدی به پیامی

رفتی آن گونه که نشناختم از فرط لطافت
کاین تویی یا که خیال است ازاین هر دو کدامی ؟

 روزگاری شد و گفتم که شد آن مستی دیرین
 باز دیدم که همان باده جامی و مدامی

 همه شوری و نشاطی همه عشقی و امیدی
همه سحری و فسونی همه نازی و خرامی

آفتاب منی افسوس که گرمی ده غیری
 بامداد منی ای وای که روشنگر شامی

خفته بودم که خیال تو به دیدار من آمد
کاش آن دولت بیدار مرا بود دوامی

یاد تو...


هــر چــه زیباست مـرا یـاد تـــو می اندازد

آن کــه بینـــاست مرا یـــاد تــو می انـدازد

تــو کـه نزدیک تر از من به منی می دانی

دل کـــه شیــداست مرا یـــاد تــو می اندازد

هـر زمان نغمه عشقی ست که من میشنوم

از تــو گویـــاست ، مرا یــاد تــو می انـدازد

دیگران هـر چـه بخواهند بگویند که عشق

بی کـــم و کاست مرا یـــاد تـــو می انــدازد

ساعتــی نیست فرامـوش کنــم یــاد تـــو را

غم کـه بــا ماست مـرا یــاد تــو می انــدازد 

عشق تلخ



 

عشق من…


عشق من از من گذشتی خوش گذر


بعد از این حتی تو اسمم را نبر


خاطراتم را تو بیرون کن ز سر


دیشب از کف رفت فردا را نگر


آخر این یک بار از من بشنو پند


بر منو بر روزگارم دل مبند


عاشقی را دیر فهمیدی چه سود


عشق دیرین گسسته تار و پود


گر چه آب رفته باز آید به رود


ماهی بیچاره اما مرده بود…


بعد از این هم آشیانت هر کس است


باش با او یاد تو ما را بس است

سنگ را با چه زبانی به سخن وا دارم؟

من که در تنگ برای تو تماشا دارم
با چه رویی بنویسم غم دریا دارم ؟

 دل پر از شوق رهاییست ، ولی ممکن نیست
به زبان آورم آن را که تمنا دارم

  چیستم ؟! خاطره ی زخم فراموش شده 
لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم 

با دلت حسرت هم صحبتی ام هست ، ولی
سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم ؟
 
چیزی از عمر نمانده ست ، ولی می خواهم
خانه ای را که فروریخته بر پا دارم ...  

دیده گلگون کرد و سر بر دامن صحرا گذاشت

تا بپیونـــدد بـه دریــــا کـــوه را تنــها گذاشت
رود رفت امــا مــسیـر رفتنش را جــا گــذاشت 

هیچ وصلی بـی جدایی نیست، ایـن را گفت رود
دیده گلگون کـرد و سر بــر دامـن صحـرا گذاشت 

 هر که ویران کرد ویران شد در این آتش سـرا
هیزم اول پایــه ی سوزاندن خود را گذاشت

اعتبار سر بلنـدی در فروتــن بـــــودن است
چشمه شد فواره وقتی بـــر سر خود پـا گذاشت 

 موج راز سر بــه مهری را به دنیـا گفت و رفت
با صدف هایــی که بیـن ساحل و دریــا گذاشت

مژه بر هم بزنم یا نزنم؟

بوی نفس 
شکسته شکسته نفس هایت 
شکست پرچین نگاهم 
مژه برهم بزنم یا نزنم؟ 
آه, چه بد می شکند کنج دلم 
من, یک نفس, بنوشم عطر بهار 
 تو بریده بریده  بنوشی بهار 
نفس می کشم تنفس شب را
هوا بوی سین فروردین
شمیم شکوفه ی شیرین
بغل بغل گل زرد سنجد 
نشانی سبز خدا دارد
برایت از نفس روشن شب
 ستاره ی شیرین چیدم
که بکارم توی ریه هایت,سبز
و تو ارام نفس بکشی 
تنفس سبز درخت را 


 
تصاویر زیباسازی نایت اسکین

به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد

ناگزیر از سفرم، بی سرو سامان چون باد
به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد

کوچ تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت
«بال» تنها غم غربت به پرستوها داد

اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

عاشقی چیست؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر؟!
نه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شاد

چشم بیهوده به آیینه شدن اندوخته‌ای
اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد

همه عمر بر ندارم سر. از این خمار. مستی

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی 

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن 
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به
که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نه، چو به انتظار خستی

 نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی 

 برو ای فقیه دانا, به خدای بخش ما را 
تو و زهد و پارسایی، من و عاشقی و مستی

لحظه دیدار

لحظه دیدار نزدیک است
 باز من دیوانه ام، مستم
باز می لرزد، دلم، دستم 
باز گویی در جهان دیگری هستم

های ! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ !
 های ! نپریشی صفای زلفکم را، دست! 
 آبرویم را نریزی، دل !
ای نخورده مست ! 

لحظه دیدار نزدیک است . 

ز تو می پرسم ای مزدا اهورا

ز تو می پرسم ای مزدااهورا ، ای اهورامزد 

که را این صبح

خوش ست و خوب و فرخنده ؟

که را چون من سرآغاز تهی بیهوده ای دیگر ؟ 

بگو با من ، بگو ... با ... من

که را گریه ؟

که

را خنده ؟ 

تصاویر زیباسازی نایت اسکین


شکر پر اشکم نثارت باد
خانه ات آباد ای ویرانی سبز عزیز من
ای زبرجد گون نگین ،‌ خاتمت بازیچه ی هر باد
تا کجا بردی مرا دیشب
با تو دیشب تا کجا رفتم

تو همانی


تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

او که هرگز نتوان یافت همانندش را



کو کو

حالا که رفته ای
پرنده ای آمده است

در حوالی همین باغ روبرو

هیچ نمی خواهد،
فقط می گوید: کو کو ….

محمد رضا عبدالملکیان

لیلی و مجنون

گفت لیلی را خلیفه کان توی

کز تو مجنون شد پریشان و غوی

از دگر خوبان تو افزون نیستی

گفت خامش چون تو مجنون نیستی

هر که بیدارست او در خواب‌تر

هست بیداریش از خوابش بتر

چون بحق بیدار نبود جان ما

هست بیداری چو در بندان ما

جان همه روز از لگدکوب خیال

وز زیان و سود وز خوف زوال

نی صفا می‌ماندش نی لطف و فر

نی بسوی آسمان راه سفر

خفته آن باشد که او از هر خیال

دارد اومید و کند با او مقال

دیو را چون حور بیند او به خواب

پس ز شهوت ریزد او با دیو آب

چونک تخم نسل را در شوره ریخت

او به خویش آمد خیال از وی گریخت

ضعف سر بیند از آن و تن پلید

آه از آن نقش پدید ناپدید

مرغ بر بالا و زیر آن سایه‌اش

می‌دود بر خاک پران مرغ‌وش

ابلهی صیاد آن سایه شود

می‌دود چندانک بی‌مایه شود

بی‌خبر کان عکس آن مرغ هواست

بی‌خبر که اصل آن سایه کجاست

تیر اندازد به سوی سایه او

ترکشش خالی شود از جست و جو

ترکش عمرش تهی شد عمر رفت

از دویدن در شکار سایه تفت

سایهٔ یزدان چو باشد دایه‌اش

وا رهاند از خیال و سایه‌اش

زندگی خواب عجیبی ست که تعبیر ندارد

 ‎داغ،  روى جگرِ سوخته تاثیر ندارد
‎سرِ بر دار، هراس از لبِ شمشیر ندارد

‎سایه ى درد که روى تنِ احساس بلغزد
‎صبح خندان و شب یخ زده توفیر ندارد

‎سنگ، وقتى به دل آینه اى مشت بکوبد
‎خویش را مى شکند! آینه تقصیر ندارد

‎ سطر سطرِ نَفَسم معتکفِ چله ى آه است
‎-آه، یک آیه ى سرخ است که تفسیر ندارد!-

‎مثل شعریست که در ذهنِ کسى بست نشسته
‎شاعرِ خسته اش اما دلِ تحریر ندارد

‎بحث این نیست که اثبات شود مَرد نبردم
‎صبر، ربطى به رَجَزخوانىِ تقدیر ندارد

‎خلقتم قصه ى آمیختنِ خاک و شراب است 
‎بودنم مستىِ نابى ست که تطهیر ندارد

‎تا پناهنده به دیوانگىِ کشورِ عشقم
‎پهنه ى پاک جنونم غل و زنجیر ندارد

‎نیستم در صدد حل معماى حیاتم
‎زندگى خواب عجیبى ست که تعبیر ندارد...

رضوان ادیبی