مه که یارم سر یاری نداره
مه که دردم سبکباری نداره
همه واجن که یارت خواب نازه
چه خواب است این که بیداری نداره
باباطاهر
غم عشقت بیابان پرورم کرد
فراقت مرغ بی بال و پرم کرد
به من گویی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد