رد‌ پای شعر

رد‌ پای شعر

پشت هر غصه من رد پایی از تو هست
رد‌ پای شعر

رد‌ پای شعر

پشت هر غصه من رد پایی از تو هست

دم کرده‌ی گیاه کوهی

در صدایت دم کرده ی گیاهی کوهی پنهان کرده بودی

در دهانت شعری از فروغ

و در قلبت کبوتری که مدام به پنجره می کوبد

من همه را پیدا کردم

یادش بخیر آن سال


باران مانده در ابرها

چترهای مانده در انبار را فروخت


یادش به خیر آن سال

دست هایم محصول بهتری داشت


من داشتم با دست هایم

شاخه ای را که از بهار بیرون مانده بود

به درخت برمی گرداندم.


 سید رسول پیره

پلنگی که پای شکارچیان را به جنگل باز کرد

متنفر است از پوستش

پلنگی که پای شکارچیان را به جنگل باز کرد

متنفر است از خودش

آنکه به تاریکی سنگ می‌زند

از زیبایی‌اش

زنی که باعث شد کارگران ارتفاع را فراموش کنند

ارتفاع را فراموش کردم

با آجرها دیوار می‌سازم

برای شعارهایی که روی تنم نوشته‌ام

اعتراض دارم به خودم

به درختی که جنگل را

به پرچمی که مردمش را تنهاتر کرد


سید رسول پیره

تب


تب ، یک تب ناگهان شکستم می داد
چون شمع ،سری شعله پرستم می داد

می سوختم آنچنان که اتش تا صبح
فریاد زنان آب به دستم می داد

ایرج زبردست

می خام

اکنون که ز خوشدلی بجز نام نماند

یک همدم پخته جز میِ خام نماند


دست طرب از ساغر می باز مگیر

امروز که در دست بجز جام نماند


خیام

جنگ نا برابر

سکوتت را ندانستم، نگاهم را نفهمیدی 

نگفتم گفتنی‌ها رو، تو هم هرگز نپرسیدی 


شبی که شام آخر بود، به دست دوست خنجر بود 

میان عشق و آینه یه جنگ نابرابر بود 


چه جنگ نابرابری، چه دستی و چه خنجری 

چه قصه‌ی محقری، چه اول و چه آخری 


ندانستیم و دل بستیم، نپرسیدیم و پیوستیم 

ولی هرگز نفهمیدیم شکار سایه‌ها هستیم 


سفر با تو چه زیبا بود، به زیبایی رویا بود 

نمی‌دیدیم و می‌رفتیم، هزاران سایه با ما بود 


سکوتت را ندانستم، نگاهم را نفهمیدی 

نگفتم گفتنی‌ها رو، تو هم هرگز نپرسیدی 


در آن هنگامه‌ی تردید، در آن بن‌بست بی‌امید 

در آن ساعت که باغ عشق به دست باد پرپر بود 


در آن ساعت هزاران سال به یک لحظه برابر بود 

شب آغاز تنهایی، شب پایان باور بود 


اردلان سرفراز