رد پای شعر
پشت هر غصه من رد پایی از تو هست
رد پای شعر
پشت هر غصه من رد پایی از تو هستدرباره من
.
دوستانی که قصد انتشار اشعار خود در این وبلاگ را دارند، از قسمت "تماس با من" اقدام به ارسال آثار خود نمایند. آثار ایشان پس از تایید مدیر وبلاگ در قسمت پست های وبلاگ قرار خواهد گرفت
ادامه...
به تو فکر میکنم
پنجره را میبندم
و دفتر شعر هایم را باز میکنم
به تو فکر میکنم
بی آنکه به تو فکر کرده باشم
+تو موهایم را نوازش میکنی
از تو میترسم
از تو متنفرم
و همچنان
دوستت دارم!
#فاطمه نادریان.
یک اتفاق ساده
بی تو ما را یک نفس آرام نیست
ای دلارامی که جان ما تویی
بی تو ما را یک نفس آرام نیستجز لبت ما را مراد و کام نیست.
میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب را
میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب را
پردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
غیرتِ طاقِ دلاویزِ خمِ ابروی او
همچو ناخن میخراشد سینهٔ محراب را
دیدهٔ حسرت عنانِ عمر نتواند گرفت
هیچ دامی مانع از جولان نگردد آب را
چون عنانداری کنم دل را، که چشمِ شوخِ او
شهپرِ پرواز میگردد دلِ بیتاب را
در لباسِ عاریت چون ابرِ آرامش مجو
برقِ زیرِ پوست باشد جامهٔ سنجاب را
خاکیان را بحرِ رحمت میکند روشنگری
موجهٔ دریاست صیقل، ظلمتِ سیلاب را
صائب تبریزی
من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم
من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم
حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشمتو مگر سایه لطفی به سر وقت من آری
که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم
خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم
که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم
من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم
من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم
بیا ای چشمِ روشنبین که خورشیدی عجب زادم
ز هر چاکِ گریبانم چراغی تازه میتابد
که در پیراهنِ خود آذرخشآسا درافتادم
چو از هر ذرّهی من آفتابی نو به چرخ آمد
چه باک از آتشِ دوران که خواهد داد بربادم
تنم افتاده خونین زیرِ این آوارِ شب، اما
دری زین دخمه سوی خانهی خورشید بگشادم
الا ای صبحِ آزادی به یاد آور در آن شادی
کزین شبهای ناباور منت آواز میدادم
در آن دوری و بد حالی نبودم از رُخت خالی
به دل میدیدمت وز جان سلامت میفرستادم
سزد کز خونِ من نقشی برآرد لعلِ پیروزت
که من بر دُرجِ دل مُهری به جز مِهرِ تو ننهادم
به جز دامِ سرِ زلفت که آرامِ دلِ سایهست
به بندی تن نخواهد داد هرگز جانِ آزادم
هوشنگ ابتهاج/ ه.ا.سایه
خاک
ولی خاک
تو با او مهربان باش!
اگر آتش با او مهربان نبود
اگر زندگی
اگر مرگ با او مهربان نبود
اگر انسان های دیگر با او مهربان نبودند
خاک، تو با او مهربان باش!
رضا براهنی
گر مرد رهی ز رهروان باش
در پیله ی من حسرت پروانه شدن بود
"فاضل نظری"
خندهی تو
در آن بازی
واهه آرمن
این همه پاییز
احمدرضا احمدی
حالا که مقصد تویی
خط بریل
نابینای توام
نزدیک تر بیا
فقط به خط بریل می توانم که تو را بخوانم،
نزدیک تر بیا
که معنی زندگی را بدانم.
"محمد شمس لنگرودی"