| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 |
حلال است
خون کبوتر
لب باغچه
به پای گل سرخ
حلال است
خون گل سرخ
به پای پیر سرداری ابله
بیگانه نام گل
حلال است
قامت مردان
به چوبه بی جان دار
حلال نیست ولی
سرو سیراب اندام تو
به آغوش زندهی من
منوچهر آنشی
همیشه در یک عمرِ کوتاه
چیزی برای غمگینبودن هست
مثل این ماه
که میخواهد سرش را بکوبد به پنجره
غمگین اما در کمال ادب
لبهایم را
مثل کفشهایم
جفت میکنم
و تو را
با همان شدّت که یک درختِ بریده سقوط میکند
میبوسم
حسین صفا
به مادرم گفتم:
اگر از مرگ ماهی قرمز پشیمانی
پس چرا تنگ خالی را
برای عید سال بعد نگهمیداری؟
مادر هیچ نگفت
اما من به تو میگویم
قفسهای خالی در خانهها
دلیل مهربانی صاحبخانه نیستند.
به ما دروغ گفته بودند که مرگ
پرنده را رها میکند از قفس
من اما به تو راستش را میگویم
مرگ
پرنده را رها نمیکند
فقط قفس را خالی میکند
برای پرندهای دیگر
حسن آذری
در صدایت دم کرده ی گیاهی کوهی پنهان کرده بودی
در دهانت شعری از فروغ
و در قلبت کبوتری که مدام به پنجره می کوبد
من همه را پیدا کردم
یادش بخیر آن سال
باران مانده در ابرها
چترهای مانده در انبار را فروخت
یادش به خیر آن سال
دست هایم محصول بهتری داشت
من داشتم با دست هایم
شاخه ای را که از بهار بیرون مانده بود
به درخت برمی گرداندم.
سید رسول پیره
متنفر است از پوستش
پلنگی که پای شکارچیان را به جنگل باز کرد
متنفر است از خودش
آنکه به تاریکی سنگ میزند
از زیباییاش
زنی که باعث شد کارگران ارتفاع را فراموش کنند
ارتفاع را فراموش کردم
با آجرها دیوار میسازم
برای شعارهایی که روی تنم نوشتهام
اعتراض دارم به خودم
به درختی که جنگل را
به پرچمی که مردمش را تنهاتر کرد
سید رسول پیره
اکنون که ز خوشدلی بجز نام نماند
یک همدم پخته جز میِ خام نماند
دست طرب از ساغر می باز مگیر
امروز که در دست بجز جام نماند
خیام
سکوتت را ندانستم، نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنیها رو، تو هم هرگز نپرسیدی
شبی که شام آخر بود، به دست دوست خنجر بود
میان عشق و آینه یه جنگ نابرابر بود
چه جنگ نابرابری، چه دستی و چه خنجری
چه قصهی محقری، چه اول و چه آخری
ندانستیم و دل بستیم، نپرسیدیم و پیوستیم
ولی هرگز نفهمیدیم شکار سایهها هستیم
سفر با تو چه زیبا بود، به زیبایی رویا بود
نمیدیدیم و میرفتیم، هزاران سایه با ما بود
سکوتت را ندانستم، نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنیها رو، تو هم هرگز نپرسیدی
در آن هنگامهی تردید، در آن بنبست بیامید
در آن ساعت که باغ عشق به دست باد پرپر بود
در آن ساعت هزاران سال به یک لحظه برابر بود
شب آغاز تنهایی، شب پایان باور بود
اردلان سرفراز
یک جام شراب صد دل و دین ارزد
یک جرعهٔ می مملکت چین ارزد
جز باده لعل نیست در روی زمین
تلخی که هزار جان شیرین ارزد
خیام
اینجاست که انتها از آغاز شب است
با بهت دقیقه ها هم آواز شب است
این واقعه را چگونه تعبیر کنم
خورشید در آسمان ولی باز شب است
ایرج زبردست
او را ز گیسوان بلندش شناختند
ای خاک این همان تن پاک است ؟
انسان همین خلاصه خاک است ؟
وقتی که شانه می زد
انبوه گیسوان بلندش را
تا دوردست آینه می راند
اندیشه خیال پسندش را
او با سلام صبح
خندان گلی ز آینه می چید
دستی به گیسوانش می برد
شب را کنار می زد
خورشید را در آینه می دید
اندیشه بر آمدن روز
بارانی از ستاره فرو می ریخت
در آسمان چشم
جوانش
آنگاه آن تبسم شیرین
در می گشود بر رخ آینه
از باغ آفتابی جانش
دزدان کور آینه افوس
آن چشم مهربان را
از آستان صبح ربودند
آه ای بهار سوخته
خاکستر جوانی
تصویر پر کشیده آیینه تهی
با یاد گیسوان بلندت
آیینه در غبار سحر آه میکشد
مرغان باغ بیهوده خواندند
هنگام گل نبود
هوشنگ ابتهاج
